جاودانگی دانشجویان دانشگاه تبریز در ۱۸ اردیبهشت ماه ۵۷

دانشگاه تبریز، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مراکز آموزش عالی ایران، نقش پیشگامی در بسیاری از حوزه‌های علمی، فرهنگی و سیاسی داشته است. این دانشگاه نه تنها در گسترش دانش و فناوری پیشرو بوده، بلکه در شکل‌گیری و پیروزی انقلاب اسلامی نیز تأثیری شگرف گذاشته است. دانشجویان و استادان این دانشگاه، با مبارزات خود علیه استبداد و بی‌عدالتی، به یکی از مراکز اصلی تحرکات انقلابی تبدیل شده و تاریخ انقلاب را با خون شهدای خود رقم زده‌اند که نمونه بارز آن جاودانگی سه شهید دانشجوی این دانشگاه در ۱۸ اردیبهشت ماه سال ۵۷ بود.
در روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۷، دانشگاه تبریز، صحنه اعتراضات گسترده علیه رژیم پهلوی بود. دانشجویان در این روز در واکنش به سیاست‌های سرکوب‌گرانه و بازداشت‌های گسترده دانشجویان و فعالان سیاسی به خیابان‌ها آمدند. این اعتراضات بخشی از موج اعتراضات گسترده‌تری بود که در نهایت به پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران منتهی شد.
دانشجویان از صبح زود در دانشگاه جمع شده بودند و با شعارهای ضدحکومتی و آزادی‌خواهانه به تظاهرات پرداختند. شعارهایی مانند « مرگ بر شاه»، «الله‌اکبر» و «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» به وضوح در هوا طنین‌انداز بود. یکی از شاهدان عینی گفته است:« اولین بار بود که شعار مرگ بر شاه در دانشگاه طنین انداز می شد و ما برای آزادی و عدالت فریاد می‌زدیم، اما پاسخ ما گلوله بود.»
 نیروهای امنیتی که برای کنترل اوضاع به دانشگاه اعزام شده بودند، شامل پلیس و نیروهای شهربانی، در پاسخ به اعتراضات به شدت به دانشجویان حمله کردند. استفاده از گاز اشک‌آور، باتوم و حتی تیراندازی با گلوله‌های جنگی برای متفرق کردن تظاهرات به کار گرفته شد. به گفته یکی دیگر از دانشجویان حاضر: "صحنه‌ای که دیدم، بیشتر شبیه به یک میدان جنگ بود تا یک دانشگاه." درگیری‌ها به حدی شدت گرفت که برخی از دانشجویان برای فرار از خشونت به ساختمان‌ها و کلاس‌های دانشگاه پناه بردند.
 در میان این هرج و مرج و خشونت، دو دانشجو به نام‌های محمد غلامی و داود میرزایی  به ضرب گلوله نیروهای امنیتی به شهادت رسیدند.
مرحوم رحیم نیکبخت مورخ نام آشنای تاریخ انقلاب در کتاب جنبش دانشجویی تبریز آورده است: « محمد غلامی، دانشجوی متدین و فعال سال دوم شیمی با موهای فرفری، به شهادت رسید. در پی او، داود میرزایی، دانشجوی اهل زنجان در سال اول و محمد عینی نیز به شهادت رسیدند. ستوان یکم جوادی، معاون گارد دانشگاه، با قلبی سنگین و جسمی تنومند، قاتل محمد غلامی بود».
این واقعه نه تنها در تبریز بلکه در سطح ملی بازتاب گسترده‌ای داشت و به یکی از نمادهای مقاومت و ایثار دانشجویان ایرانی تبدیل شد. هر ساله مراسم یادبودی برای این شهدا در دانشگاه تبریز برگزار می‌شود تا یاد و خاطره آن‌ها زنده نگه داشته شود.

روابط عمومی دانشگاه تبریز