از میشو تا دماوند؛ دانشگاه تبریز در مسیر فتح قله‌های اراده
از چهارده صعود تا بام ایران؛ دانشگاه تبریز چگونه قله‌های اراده را فتح می‌کند؟
به گزارش روابط عمومی دانشگاه تبریز، کوهستان، تنها انبوهی از سنگ و صخره و ارتفاع نیست؛ روایت زنده اراده انسان است، جایی که هر گام، معنای تازه‌ای از صبوری می‌آفریند و هر قله، پاداش پیمودن مسیری است که گاه دشوار، نفس‌گیر و طولانی می‌شود. در کوهستان، رسیدن به مقصد مهم است، اما آنچه انسان را می‌سازد، راهی است که با امید، همدلی و پشتکار پشت سر می‌گذارد. ۲۹ مهر، روز ملی کوهنورد، فرصتی برای بازخوانی همین حقیقت است؛ حقیقتی که در صعودهای کوهنوردان دانشگاه تبریز، از ارتفاعات آذربایجان تا بلندای دماوند، جلوه‌ای ملموس یافته است.
چهارده برنامه صعود سالانه باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز در شش ماه نخست سال ۱۴۰۵، تصویری از استمرار، پویایی و علاقه به ورزش و طبیعت‌گردی ترسیم می‌کند؛ برنامه‌هایی که با فتح قله مجنون آغاز شد و با صعود به ارتفاعات گوناگون، از قره‌بلّه و کیامکی تا علی‌علمدار، میشو، گوی زنگی، کمال، درویشلر، بؤزداغ، شاه‌البرز، بزقوش، دالانپر و سلطان‌داغی، ادامه یافت و به صعود به قلعه تاریخی آوارسین رسید. این مسیر، هنوز پایان نیافته است و تداوم برنامه‌های باشگاه در ماه‌های پیش رو می‌تواند برگ‌های تازه‌ای به کارنامه فعالیت‌های کوهنوردی دانشگاه بیفزاید.
در میان این صعودها، فتح قله مرزی مارمیشو و صعود هم‌زمان به سه قله کمال، درویشلر و بؤزداغ، جلوه‌هایی از تنوع برنامه‌ها و ظرفیت‌های کوهنوردی منطقه را به نمایش می‌گذارد. صعود به شاه‌البرز، قله‌ای به ارتفاع ۴۱۷۰ متر در رشته‌کوه البرز، نیز تجربه‌ای فراتر از ارتفاعات محلی بود؛ جایی که اعضای باشگاه توانستند پرچم دانشگاه تبریز را بر فراز یکی از بلندترین قله‌های مسیر فعالیت‌های خود به اهتزاز درآورند. هر یک از این برنامه‌ها، افزون بر دستاورد ورزشی، فرصتی برای تمرین هماهنگی، شناخت طبیعت و تجربه مسئولیت‌پذیری در مسیرهای دشوار است.
بااین‌حال، روایت کوهنوردی دانشگاه تبریز به نام قله‌ها و تعداد برنامه‌ها محدود نمی‌شود. ارزش واقعی این حرکت را باید در فرهنگی جست‌وجو کرد که در مسیر صعود شکل می‌گیرد؛ فرهنگی مبتنی بر اعتماد، همراهی، نظم، آمادگی و احترام به توانایی‌های فردی و جمعی. کوهستان به انسان می‌آموزد که هیچ مسیر دشواری با شتاب‌زدگی پیموده نمی‌شود و هیچ موفقیتی بدون شناخت شرایط، رعایت اصول ایمنی و اعتماد به همراهان دوام نمی‌آورد. این درس‌ها، در زندگی دانشگاهی و اجتماعی نیز معنا دارند؛ جایی که پیشرفت، حاصل تلاش پیوسته و هم‌افزایی افراد است.
در همین چارچوب، صعود دو تن از اعضای باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز به قله دماوند در شش ماه نخست امسال، بُعد دیگری به این روایت افزوده است. ملکه سبیلی، بانوی کوهنورد و همکار مدیریت تربیت‌بدنی دانشگاه تبریز، با ایستادن بر فراز بلندترین قله ایران، تصویری از پشتکار و حضور بانوان در عرصه ورزش ارائه کرد. دکتر بختیار فیضی‌زاده، استاد دانشگاه تبریز و پژوهشگر برتر کشور نیز با صعود به دماوند، پیوند میان دانش، اراده و فعالیت بدنی را به نمایش گذاشت. این دو تجربه، یادآور آن است که اشتیاق به یادگیری و پیشرفت، در کلاس درس متوقف نمی‌شود و می‌تواند در مسیرهای دشوار کوهستان نیز جلوه پیدا کند.
از این منظر، باشگاه‌های کوهنوردی دانشگاهی ظرفیت آن را دارند که فراتر از برگزاری برنامه‌های ورزشی، در گسترش نشاط اجتماعی، ترویج سبک زندگی فعال و تقویت ارتباط میان اعضای جامعه دانشگاهی نقش‌آفرین باشند. آذربایجان شرقی نیز با برخورداری از رشته‌کوه‌ها، ارتفاعات و چشم‌اندازهای طبیعی متنوع، زمینه مناسبی برای توسعه کوهنوردی مسئولانه و معرفی ظرفیت‌های طبیعت‌گردی دارد. بهره‌گیری از این ظرفیت، البته بدون توجه به حفاظت از محیط‌زیست، مدیریت پسماند، آمادگی جسمانی، آموزش و رعایت اصول ایمنی، کامل نخواهد بود. طبیعت تنها مقصد صعود نیست؛ امانتی است که باید سالم به نسل‌های آینده سپرده شود.
روز ملی کوهنورد، فرصتی برای قدردانی از همه کسانی است که با گام‌های استوار، صبر و مسئولیت‌پذیری، راه‌های دشوار را به تجربه‌هایی ارزشمند تبدیل می‌کنند. چهارده برنامه صعود باشگاه کوهنوردی دانشگاه تبریز در شش ماه نخست سال، در کنار تجربه صعود اعضای آن به دماوند، بخشی از مسیری است که همچنان ادامه دارد؛ مسیری که می‌تواند با مشارکت بیشتر دانشگاهیان، توجه به حضور بانوان، آموزش اصول کوهنوردی و پاسداشت طبیعت، افق‌های تازه‌ای پیش روی خود بگشاید.
سرانجام، ارزش کوهنوردی را نباید تنها با ارتفاع قله‌ها سنجید؛ گاهی بزرگ‌ترین دستاورد، انسانی است که در مسیر صعود صبورتر، مسئولیت‌پذیرتر و همراه‌تر می‌شود. قله‌ها روزی پشت سر گذاشته می‌شوند، اما درس‌های کوهستان در جان انسان باقی می‌مانند.
نظر شما :