دیدار رئیس و اعضای هیأت علمی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه تبریز با دکتر محمدباقر مقیمی آذری

به گزارش روابط عمومی دانشگاه تبریز، این دیدار در راستای تکریم مقام شامخ استادان پیشکسوت و ارج نهادن به سال‌ها خدمات ارزشمند علمی، آموزشی و پژوهشی آنان برگزار شد. 
رئیس دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه تبریز در این دیدار، با تجلیل از خدمات ماندگار دکتر مقیمی آذری، از نقش مؤثر ایشان در تربیت نسل‌های متعدد دانشجویان، توسعه دانش روانشناسی و ارتقای جایگاه علمی دانشگاه تبریز قدردانی کرد و نقش این استاد فرهیخته را در شکل‌گیری، تثبیت و تقویت سنت‌های علمی گروه روانشناسی دانشگاه تبریز، ارزشمند و ماندگار توصیف کرد. 
همچنین اعضای هیأت علمی حاضر در این نشست نیز با ابراز خرسندی از دیدار با این استاد پیشکسوت، بر اهمیت حفظ و تقویت ارتباط میان نسل‌های مختلف دانشگاهی، انتقال تجربیات علمی و آموزشی استادان پیشکسوت به اعضای جوان هیأت علمی و دانشجویان، و پاسداشت سرمایه‌های انسانی و علمی دانشگاه تأکید کردند. 
دکتر محمدباقر مقیمی آذری، استاد بازنشسته گروه روانشناسی دانشگاه تبریز، متولد سال ۱۳۱۹ است.  
وی در سال ۱۹۷۱ میلادی (۱۳۵۰ شمسی) موفق به اخذ مدرک دکتری تخصصی روانشناسی از دانشکده ادبیات دانشگاه استانبول ترکیه شد. رساله دکتری ایشان با موضوع بررسی ویژگی‌های زبانی کودکان ۷ تا ۱۱ ساله ایرانی و ترک در شرایط آزمایشی مشخص، از جمله پژوهش‌های شاخص آن دوره در حوزه روانشناسی رشد و زبان به شمار می‌رود. 
از مهم‌ترین فعالیت‌های علمی و پژوهشی دکتر مقیمی آذری می‌توان به اجرای طرح پژوهشی تهیه، تدوین، نرم‌یابی و هنجاریابی آزمون هوش ریون بزرگسالان برای گروه سنی ۱۵ تا ۱۹ سال، تألیف کتاب فرهنگ اصطلاحات روانشناسی، ترجمه کتاب ارزیابی روانی کودکان استثنایی اثر هارولد لاو و ترجمه کتاب ناتوانی‌های یادگیری در کودکان اثر لاورنس فرین اشاره کرد. 
این استاد پیشکسوت همچنین در طول سال‌های فعالیت علمی خود، ده‌ها مقاله پژوهشی در نشریات معتبر داخلی و بین‌المللی منتشر کرده و با حضور در کنگره‌ها و همایش‌های علمی ملی و بین‌المللی، نقش مؤثری در توسعه دانش روانشناسی و گسترش تعاملات علمی ایفا کرده است. 
در پایان این دیدار، حاضران ضمن آرزوی سلامتی، عزت و توفیق روزافزون برای دکتر محمدباقر مقیمی آذری، بر تداوم برنامه‌های تکریم استادان بازنشسته و پیشکسوت دانشگاه تبریز تأکید کردند و این استادان را بخشی ارزشمند از حافظه علمی، فرهنگی و هویتی دانشگاه دانستند.