دانشگاهیان دانشگاه تبریز در کنار مردم؛ در قاب ماندگار یک بدرقه ملّی

گزارش حمید وظیفه؛ خبرنگار اعزامی روابط عمومی دانشگاه تبریز به تهران از آیین وداع دانشگاهیان با قائد اعظم شهید

 تهران، امروز با همیشه تفاوت دارد. شهر، پیش از آنکه خورشید کاملاً خود را بر فراز پایتخت پهن کند، بیدار شده است؛ اما این بیداری نه از جنس هیاهوی روزهای معمول، بلکه آمیخته با سکوتی سنگین، اندوهی عمیق و احساسی مشترک است. خیابان‌ها متفاوت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد و مردمی که از مسیرهای مختلف خود را به مصلای تهران و محل برگزاری مراسم رسانده‌اند، با گام‌هایی آرام و چشمانی پر از بغض، آمده‌اند تا آخرین سلام خود را به پیکر رهبر شهید تقدیم کنند. 
امروز تهران، تنها میزبان یک مراسم نیست؛ بلکه میزبان یک روایت بزرگ ملّی است؛ روایتی از حضور مردمی که آمده‌اند تا بخشی از تاریخ را در کنار یکدیگر رقم بزنند. روایتی از هزاران دل که با وجود تفاوت در سن، شهر، شغل و تجربه زندگی، در یک نقطه مشترک به هم رسیده بودند؛ نقطه‌ای که نامش وداع است. 
از نخستین ساعات صبح امروز، مسیرهای منتهی به محل برگزاری مراسم، شاهد حضور گسترده مردم است. پیرمردانی که با عصای خود آرام حرکت می‌کنند، مادرانی که دست فرزندانشان را گرفته‌اند، جوانانی که با سکوت و اندوه در صفوف جمعیت ایستاده‌اند و خانواده‌هایی که آمده‌اند تا این لحظه را در تاریخ ثبت کنند. 
هر چهره، داستانی و هر نگاه، حرفی ناگفته دارد. برخی آرام اشک می‌ریزند، برخی زیر لب دعا می‌خوانند و برخی تنها ایستاده‌اند و به تابوتهای مستقر در جایگاه می‌نگرند که برای آنان یادآور سال‌هایی از خاطرات و تجربه‌های مشترک بود. 
در میان این جمعیت گسترده، حضور جامعه دانشگاهی کشور جلوه‌ای ویژه دارد. استادان، کارکنان و دانشجویان دانشگاه‌های مختلف آمده‌اند تا نشان دهند دانشگاه، جدا از جامعه نیست و در بزنگاه‌های مهم تاریخی، در کنار مردم حضور پیدا می‌کند. 
از دیار آذربایجان، دانشگاهیان دانشگاه تبریز نیز خود را به این مراسم رسانده‌اند؛ دانشگاهی که بیش از هفت دهه است در عرصه علم، فرهنگ و تربیت نسل‌های فرهیخته کشور نقش‌آفرینی می‌کند. 
کاروان دانشگاهیان دانشگاه تبریز با حضور جمعی از استادان، کارکنان و دانشجویان، در میان خیل عظیم مردم قرار گرفته است. چهره‌های آرام و اندوهگین آنان، روایتگر احساس مشترکی است که میان جامعه دانشگاهی و مردم شکل گرفته است. 
برای دانشگاهیان دانشگاه تبریز، حضور در این مراسم تنها یک وظیفه سازمانی نیست؛ بلکه فرصتی برای ادای احترام، همراهی اجتماعی و ثبت حضوری تاریخی در کنار ملت ایران است. 
حضور دانشگاهیان دانشگاه تبریز در این مراسم، بار دیگر نقش اجتماعی دانشگاه را یادآوری می‌کند؛ دانشگاهی که رسالت خود را تنها در کلاس درس و آزمایشگاه خلاصه نمی‌بیند، بلکه خود را بخشی از پیکره جامعه می‌داند. 
دانشگاه تبریز، به‌عنوان یکی از مراکز علمی و فرهنگی کشور، همواره در رویدادهای مهم ملّی حضور داشته است. این بار نیز استادان، کارکنان و دانشجویان این دانشگاه، در کنار مردم ایستادند تا نشان دهند علم و دانشگاه، در کنار مسئولیت اجتماعی معنا پیدا می‌کند. 
این مراسم برای تبریزی‌ها و مخصوصا دانشگاهیان دانشگاه تبریز به گونه‌ای دیگر جانسوز بود؛ چراکه هرسال دانشگاهیان دانشگاه تبریز به همراه مردم دیار آذربایجان به‌مناسبت قیام 29 بهمن مردم تبریز با شور و شعور و اشتیاق وصف نشدنی به دیدار پیر و مراد خود می‌شتافتند و آخرین دیدار مردمی رهبر شهید ایران نیز با مردم تبریز بود. 
حضور آنان در این مراسم، تصویری از پیوند میان دانشگاه و جامعه است؛ پیوندی که در لحظات حساس، بیش از همیشه خود را نشان می‌دهد. 
من به سختی خود را به مراسم نماز بر پیکر آقا و خانواده شهید ایشان رسانده ام. جمعیت نسبت به دیروز شنبه، خیلی بیشتر شده است. اغلب کاروان های مردمی از اقصی نقاط ایران، امروز به تهران رسیده اند. تهران امروز شاهد صحنه‌ای بود که در حافظه تاریخی کشور ثبت شد؛ روزی که مردم ایران در کنار یکدیگر ایستادند تا برای آخرین بار با رهبر شهید و آقای  خود وداع کنند. 
در میان این جمعیت عظیم، برخی از چهره ای نام آشنای دانشگاه تبریز نیز حضور دارند؛ با همان آرامش، احترام و احساس مسئولیتی که از یک نهاد علمی انتظار می‌رود. هنگام نماز جناب دکتر اعلمی رییس محترم دانشگاه و حجت الاسلام والمسلمین حاج آقا انوری رییس محترم نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در استان را دیدم. سیل جمعیت مانع شد تا به دیدارشان نایل آیم.  
باری امروز، تهران تنها یک مراسم را پشت سر نگذاشت؛ یک خاطره ساخت. خاطره روزی که مردم، دانشگاهیان و همه گروه‌های جامعه، در یک قاب مشترک قرار گرفتند تا روایتگر یک وداع تاریخی باشند. 
روایت خبرنگار روابط عمومی دانشگاه تبریز از این روز، روایت چهره‌هایی است که شاید هر کدام داستانی جدا داشتند، اما در یک جمله مشترک بودند: آمده بودیم تا آخرین سلام را بگوییم.