بیانیه مهم تعدادی از دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی ایران در محکومیت نقض فاحش حقوق بین‌الملل بشردوستانه در حملات اسرائیل و آمریکا

این بیانیه توسط تنی چند از روسای دانشگاههای معتبر ایران، از جمله دکتر محمدتقی اعلمی رئیس دانشگاه تبریز امضا شده است:

بسم الله الرحمن الرحیم

همکاران محترم دانشگاهی در مراکز آموزش عالی جهان
با سلام و تحیت،
ما به نمایندگی از جامعه دانشگاهی و مراکز آموزش عالی جمهوری اسلامی ایران، با نگرانی عمیق از تداوم خشونت‌ورزی‌های فرامرزی، مراتب اعتراض خود را نسبت به حملات اخیر ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی اعلام می‌داریم؛ 
این اقدامات خصمانه و غیرقانونی که در شرایطی صورت می گیرد که به اعتراف نهادهای امنیتی آمریکایی وغربی هیچ دلیل موجه و تهدید قریب الوقوعی از سوی جمهوری اسلامی ایران نسبت به هیچ کشوری در دنیا وجود نداشته، در تضاد آشکار با اصول حقوق بین‌الملل ، موازین اخلاقی و قواعد آمره‌ای است که وجدان بشریت بر پایه آن استوار گشته است. این قواعد که در نتیجه فجایع دو جنگ جهانی و ده‌ها مخاصمه خونین تدوین شده‌اند، خطوط قرمزی برای رژیم های ماجراجو ترسیم نموده‌اند که متأسفانه در هفته‌های اخیر به صورت گسترده و با بی‌اعتنایی کامل به وجدان جهانی، نقض شده‌اند. علاوه بر غیرقانونی بودن تجاوز، موارد زیادی از نقض قوانین حقوق بشری و بشردوستانه در سکوت مجامع بین المللی درجریان است که ذیلا مورد اشاره قرار می گیرد: 
۱- اقدام به خرابکاری مستقیم، تحریک و تشویش اذهان عمومی با سوء استفاده از شرایط خاص اقتصادی، تجهیز و مسلح نمودن مخالفین و تلاش در جهت ایجاد شورش و جنگ داخلی به منظور زمینه سازی تجاوز و شروع حملات، که از مصادیق نقض حاکمیت، مداخله غیرقانونی و برخلاف اصل عدم مداخله در بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد است.
۲- ترور رهبر سیاسی- مذهبی جمهوری اسلامی ایران و مرجع اعلای معنوی و دینی مسلمانان جهان در شرایط غیر جنگی، و نقض صریح پروتکل الحاقی اول ژنو (مصونیت شخصیت‌های دینی) و ماده ۲۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (منع تحریک به خشونت علیه ادیان) با این که  شخصیت‌های دینی در تمامی ادیان الهی از مصونیت ویژه‌ای در مخاصمات برخوردارند و تهدید جان ایشان، تهدید علیه هویت معنوی میلیون‌ها انسان است.
۳- هدف قراردادن اشیاء و اموال مورد حمایت و محافظت شده غیرنظامی و نقض اصل تفکیک، ممنوعیت حملات بی هدف مطابق کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹، پروتکل الحاقی ۱۹۷۷، اساسنامه رم مربوط به دیوان کیفری بین المللی، کنوانسیون لاهه ۱۹۵۴ و سایر قوانین بین المللی شامل: 
مدرسه ابتدایی و کشتار جمعی دختران دانش‌آموز و معلمان در شهر میناب، حدود ۱۳ بیمارستان و مرکز درمانی، آمبولانس‌ها، مراکز و نیروهای هلال احمر در حین امدادرسانی، بیش از ۱۰۸ مورد آثار تاریخی، باستانی و میراث فرهنگی در شهرهای اصفهان، تبریز، لرستان، تهران و غیره که علاوه بر ایران، به تمام بشریت تعلق دارند. 
مناطق مسکونی غیرنظامی و مراکز شهری، تأسیسات صنعتی و زیرساخت‌های حیاتی که زیربنای معیشت و حیات اقتصادی،خبرنگاران و رادیو و تلویزیون ملی(صدا و سیما)تاسیسات صلح آمیز هسته ای (که علاوه بر اینکه در رده مهم ترین اشیاء مورد حمایت می باشد، نقض حق مشروع استفاده از انرژی صلح آمیز هسته ای طبق معاهده NPT نیز می باشد).
این حملات که بدون تفکیک میان نظامی و غیرنظامی و با  بهانه‌های واهی و ادعاهای دروغین انجام شده، مصادیق واضح جنایت جنگی در نظام حقوقی بین‌المللی است.
۴. حملات گسترده و عامدانه علیه زیرساخت‌های حیاتی ذخیره و انتقال سوخت در مناطق شهران، شهرری در استان تهران و فردیس کرج که علاوه بر شمول حمایت های کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل های الحاقی چهارگانه، به دلیل پیامدهای محیط زیستی و خطر آلودگی، احتمال انتشار مواد سمی، ناقض مفاد کنوانسیون منع استفاده نظامی یا هرگونه استفاده خصمانه از تکنیک‌های تغییر محیط زیست (ENMOD) مصوب ۱۹۷۶ نیز می باشد.
۵. حمله به ناوچه ایرانی (دنا) که پیش از شروع جنگ با ماموریت غیرجنگی(آموزشی)، میهمان آب های کشور ثالث(هند)، مایل ها دور از میدان جنگ بوده، بدون هشدارهای قبلی و به شهادت رساندن ملوانان آموزشی که صریحا یکی از جنایات جنگی  محسوب می گردد.
اقدامات یادشده، مجموعه‌ای از نقض‌های فاحش و سازمان‌یافته حقوق بشردوستانه را تشکیل می‌دهد که نه تنها قواعد آمره حقوق بین‌الملل را نادیده گرفته، بلکه بنیادهای اخلاقی و انسانی را نیز به چالش کشیده است.
این در حالی است که نهادهای بین‌المللی متولی صلح و امنیت، به ویژه شورای امنیت سازمان ملل متحد، در برابر این تعرضات نه تنها سکوتی نابخشودنی در پیش گرفته‌اند که این سکوت هم به نوبه خود مصداق ترک فعل در ایفای مسئولیت‌های منشور ملل متحد است، در اقدامی عجیب با تصویب قطعنامه علیه جمهوری اسلامی ایران به عنوان کشور آسیب دیده از جنگ، در عمل به یاری یاغی و ظالم شتافته و زمینه‌ساز تکرار چنین اقداماتی در زمان‌ها و مکان‌های دیگر شده اند.
در پایان ما به عنوان نمایندگان جامعه علمی، دینی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران؛ ضمن تاکید بر این نکته که جمهوری اسلامی ایران با صلابت توانایی دفاع از حق دفاع مشروع خود را داشته و هیچ اقدام غیرقانونی را در تجاوز به حاکمیت خود، در زمان و مکان مناسب، بی جواب نخواهد گذاشت؛ در راستای یادآوری انجام وظایف قانونی، اخلاقی و انسانی بین المللی، از شورای امنیت سازمان ملل متحد، آژانس بین المللی انرژی اتمی، کمیته بین المللی صلیب سرخ (به عنوان ناظر بر اجرای کنوانسیون های ژنو)، یونسکو، مجمع عمومی سازمان ملل و شورای حقوق بشرموارد ذیل را درخواست می نماییم:
اتخاذ اقدامات بازدارنده و تنبیهی علیه عاملان این تجاوزات،
موضع گیری قاطع در برابر حمله به تأسیسات صلح‌آمیز هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران،
مستندسازی و پیگیری موارد نقض‌ گسترده کنوانسیون‌ها،
بررسی فوری نسبت به تخریب آثار تاریخی و میراث فرهنگی ثبت‌شده،
تشکیل جلسه فوق‌العاده در سازمان ملل جهت محکومیت این جنایات و ارائه راهکارهای مؤثر برای جلوگیری از تکرار آن را در دستور کار قرار دهند.
همچنین از تمامی نهادهای دینی، علمی، دانشگاهی و فرهنگی جهان می‌خواهیم با صدای واحد، در برابر این خشونت‌ورزی‌ها ایستادگی کرده و اجازه ندهند حقوق بنیادین بشریت قربانی زیاده‌خواهی‌های قدرت‌های متجاوز گردد. بی شک تاریخ فراموش نخواهد کرد که چه کسانی منادی صلح و چه کسانی محور شرارت و برافروزنده آتش تجاوز بوده‌اند.

والسلام علی من اتبع الهدی

روسای مراکز دانشگاهی ایران

 فروردین ۱۴۰۵
مارس ۲۰۲۶