دلها که آرزوی امام رضا کنند...

در فضای علمی و دانشگاهی امروز، بیش از هر زمان دیگری نیازمند الگویی هستیم که علم را با اخلاق، گفت‌وگو را با مدارا و دانایی را با انسانیت درآمیزد. الگویی که نه‌تنها دانش را در خود دارد، بلکه در میدان مناظره، تفکر و اخلاق نیز راهنما باشد. امام رضا (ع) هشتمین پیشوای شیعیان، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های چنین الگویی است.

امام رضا (ع) را اغلب با مهربانی، تواضع و خوش‌خلقی‌اش می‌شناسند اما بخش مهمی از شکوه شخصیت ایشان در دانش گسترده و بینش ژرف‌شان نهفته است. در روزگاری که مجادلات علمی و دینی در اوج خود بود، ایشان با دانشمندان و متفکران ادیان و مکاتب مختلف به مناظره می‌نشست؛ بی‌هیاهو اما پرمنطق، آرام اما استوار. سخنانش نه از تعصب، بلکه از بصیرت و برهان برمی‌آمد و همین سبب می‌شد احترام موافق و مخالف را یک‌جا برانگیزد.

دانش امام رضا (ع) تنها به آموزه‌های دینی محدود نبود. او در عرصه‌هایی چون طب، فلسفه، کلام و مسائل اجتماعی روز نیز آگاهی عمیق داشت. ایشان به ما آموخت که علمِ حقیقی آن است که هم عقل را روشن کند و هم دل را آرام سازد. حضور او در دربار مأمون که محفلی پرچالش از مناظرات علمی بود، شاهدی بر تسلط بی‌بدیل ایشان بر دانش زمان و قدرت گفت‌وگوی خردمندانه است.

لقب «عالم آل محمد» که به‌طور خاص به امام رضا (ع) داده شده، خود گویای جایگاه ممتاز علمی او در میان اهل بیت (ع) است. گرچه همه امامان معصوم سرچشمه‌ی علم الهی بودند، اما این عنوان، نشان‌دهنده‌ی برجستگی خاص امام رضا (ع) در عرصه علم، گفت‌وگو و مرجعیت فکری در جامعه زمانه‌اش بود.

امروز، دانشگاه نه‌تنها محل آموزش، بلکه بستر شکل‌گیری اندیشه، شخصیت و گفت‌وگوی فرهنگی است. الگوبرداری از سیره علمی و اخلاقی امام رضا (ع) می‌تواند راهی برای ساختن فضایی آکنده از دانایی، مدارا، گفت‌وگوی بین‌رشته‌ای و احترام متقابل باشد. چراغی که امام رضا (ع) روشن کرد، هنوز می‌تواند مسیر علم را به انسانیت پیوند دهد.

روابط عمومی دانشگاه تبریز با پاسداشت دهه فرخنده کرامت، زادروز با سعادت آقا امام رضا ثامن الائمه(ع) را حضور دانشگاهیان محترم تبریک می‌گوید.

دلها که آرزوی امام رضا کنند
گویا زیارت ِ علی مرتضا کنند

در سینه می طپد دل شیدای شیعیان
هر دم که آرزوی ِ امام رضا کنند

در حسرت طواف تو‌ای آشیان قَدس
مُرغان ِ پر شکسته چه پرها که واکنند

زان کیمیای گُنبد و گُلدستۀ طلا
مِسهای قلب خویش , فقیران طلا کنند

یک کاروان شوق به سودای مشهدند
کآن صحن را به شور و نوا کربلا کنند

چاوُش اگر به اهل قبور این صلا دهد
خیزند مُردگان و قیامت به پا کنند

ما را جواب کرده طبیبان و می‌رویم
آنجا که درد‌ها به نگاهی دوا کنند

فرض است این زیارت و باید ادا به وقت
خوبان چرا نماز خُدا را قضا کنند

حاجت مبر به درگه ِ نامرد ای فقیر
آنجا برو که حاجت مردان رواکنند

بیگانه را چه ذوق غم و لذّت حضور
اینها حکایتی است که با آشنا کنند

آن چشمه های ذوق و صفا گو خدای را
چشمی هم از کرم به من بی صفا کنند

ای کعبه توشۀ طلبی با پیادگان
تا چند التماس به باد صبا کنند

سودای اهل بیت بَرَد سود عاقبت
سوداگران، معامله گو با خُدا کنند

زان لعل و خطّ سبز، نباتی و مصحفی
تا اهل دل مُصالحه با (ماسوا) کنند

با شاه عرضه کن سخن عشق شهریار
 امّانه زاهدانه که روی و ریا کنند

روابط عمومی دانشگاه تبریز