سیّد شهیدان اهل قلم

سیدمرتضی آوینی، نامی است که با شنیدنش، ذهن‌مان به جبهه‌های جنوب و غرب، به خاکریزها، به لحظه‌های ناب ایمان و ایثار می‌رود.

 او تنها یک مستندساز یا نویسنده نبود، بلکه صدای صادق روزهای جنگ و چشم بیدارِ روایت حقیقت بود. آوینی کسی بود که دوربینش را به میدان آورد اما دلش را در میان رزمندگان جا گذاشت. نوشته‌هایش را با خون دل می‌نوشت چون به آنچه می‌نوشت‌‌ عمیقاً باور داشت.

در روزگاری که بسیاری از نگاه‌ها به جنگ، خشک و نظامی بود او جنگ را از دریچه‌ای دیگر؛ از نگاه انسانی، عرفانی و الهی دید. برای او دفاع مقدس فقط یک نبرد نبود بلکه مدرسه‌ای برای رشد روح، برای رسیدن به مقام انسانیت بود. این نگاه عمیق و متفاوت، باعث شد آثار او از دل‌ها عبور کند و تا امروز زنده بماند.

قلم شهید آوینی، قلمی متعهد بود. او هیچ‌گاه نوشتن را سرگرمی یا وسیله‌ای برای مطرح شدن نمی‌دید. به قلم به عنوان ابزار مسئولیت نگاه می‌کرد. معتقد بود هنرمند و نویسنده باید نسبت به جامعه‌، مردم، تاریخ  و حقیقت مسئول باشد. او از آن دسته نویسندگانی بود که به‌جای دنباله‌روی از مدها و جریان‌های روشنفکری روز،  مسیر خودش را انتخاب کرد؛ مسیری که از ایمان و صداقت می‌گذشت.

آوینی همزمان هم هنرمند و هم اندیشمند بود. هم زیبایی و هم معنا را می شناخت. نوشته‌هایش چه در مجله «سوره» و چه در مقدمه‌های روایت فتح سرشار از نثر دلنشینی است که از دل برآمده و به دل می‌نشیند. او نشان داد که هنر وقتی متعهد باشد نه‌تنها محدود نمی‌شود بلکه ژرف‌تر، انسانی‌تر و ماندگارتر خواهد بود.

امروز سال‌ها از شهادت او می‌گذرد، اما هنوز اندیشه‌ها و آثارش زنده‌اند. هنوز جوانان زیادی با نوشته‌هایش راه حقیقت را پیدا می‌کنند، هنوز بسیاری از هنرمندان از او الهام می‌گیرند، و هنوز «قلم متعهد» با نام او معنا می‌شود.

یاد و نام شهید سیدمرتضی آوینی، این «سید شهیدان اهل قلم» برای همه ما به‌ویژه دانشگاهیان و اهل فرهنگ یادآور این نکته است که می‌توان هم اهل اندیشه و ایمان بود و هم با قلم نوشت و با دل زیست.

روابط عمومی دانشگاه تبریز